0

2004/ Skupienie…

Zobacz blog

Dlaczego taki tytuł przy pozornie zwykłych fotach?
A fotografie z dwóch okoliczności rzeczywistości;
jedna- jak wielkim hałasem i światłością witaliśmy Nowy Rok…

druga- poświąteczny spacer w ciszy i spokoju… 
W tej posylwestrowej ciszy, która aż w uszach dzwoni po hałaśliwym doświadczeniu. Mijając puste ulice i alejki mogłam skupić się na swoich noworocznych postanowieniach. Na marzeniach, tych spełnionych, i tych, których czekam spełnienia. Na planach, tych poważnych i tych… mniej ważnych. Na spojrzenie w przyszłość, która lubi niespodzianki… By w końcu uświadomić sobie, że każdy dzień, nie tylko pierwszy stycznia, jest ciągiem nieustannych początków, pośród których toczy się moje, i nie tylko, życie. I skupiam się na nim… Smakuję je… Doświadczam… Dostrzegam w nim nie tylko szarość dnia powszedniego, ale i kolory tych cudownych chwil, których jestem udziałowcem. Dostrzegam uczucia, których jestem właścicielem. Dostrzegam w nich Owo Maleńkie Dobro, które trwa we mnie tak długo, jak długo zachwycam się nad uczuciami zaklętymi w człowieczeństwie; by wszystkim powodziło się w miarę dobrze, by nikt nie musiał drżeć o przyszłość, by też łez nie wylewał nad niesprawiedliwością, by…By…By… Bo tu i… teraz rodzi się Bóg, nie tylko dwudziestego piątego grudnia. Tu i teraz rodzi się Bóg, w sercu moim. Rodzi się z ciszy i w ciszy…

Jadwiga

Dalej

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.